สถานที่ : ร้านขนมเค้กแห่งหนึ่งใจกลางเมือง
 
เขานั่งอยู่ในร้านขนมเค้ก โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สอง เขานั่งอยู่หนึ่งตัว ว่างอีกหนึ่งตัว สาววัยยี่สิบต้นๆ ผิวขาวแบบจีน รูปร่างผอม ไม่สูงไม่เตี้ย ปล่อยผมยาวประบ่า หน้าตาค่อนไปทางจีน เดินเข้ามาในร้านหันซ้ายทีขวาที ผมยกมือขึ้นแล้วโบกเล็กน้อยให้เป็นที่สะดุดตา เธอหันมาเห็นก็เดินตรงเข้ามาทันที
 
ใบหน้ามองจากไกลๆ ยังดูปกติขาวใสสะอาดดี แต่เมื่อระยะห่างลดลงผมก็เห็นบางสิ่งบนใบหน้าของเธอ ใต้ตาฉาบด้วยสีคล้ำเป็นผลจากการนอนดึกติดต่อกัน รอบๆ ดวงตามีเฉดสีแดงจางๆ ให้เห็น นัยน์ตาวาววับสะท้อนแสงไฟที่ประดับในร้านมากกว่าปกติ หรือคือมีน้ำนองอยู่ในตา บางส่วนล้นไหลออกมาอาบแก้มสีแดงเรื่อเป็นทางยาว
 
เธอกำลังร้องไห้....ไม่สิ น่าจะสักพักหนึ่งแล้ว
 
สีหน้าเขายังคงนิ่งแม้จะเห็นเธอในสภาพนั้น คงเป็นเพราะการสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อครู่เป็นการแจ้งล่วงหน้าไว้แล้วกระมัง เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สีขาวที่ว่างอยู่ มองตรงเข้าไปยังดวงตาของเขาที่กำลังจ้องตอบ หายใจเข้าออกได้สองครั้งก็พาดแขนฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ เสียงสะอื้นเบาๆ ยังคงลอดออกมาเป็นจังหวะ
 
พนักงานร้านถือจานเค้กส้มที่เขาสั่งไว้มาเสิร์ฟบนโต๊ะ เขาก้มหัวเล็กน้อยพร้อมกล่าวขอบคุณพนักงานก่อนพนักงานจะเดินจากไป เขาหันมองรอบๆ เขากำลังอยู่ในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง แม้วันนี้จะไม่ใช่วันหยุดราชการ แต่คนก็ยังเดินว่อนให้หนาตาและเสียงอื้ออึงเป็นพื้นหลัง รวมถึงในร้าน ถึงจะไม่แน่นจนต้องมีคิว โต๊ะเกือบครึ่งร้านก็มีคนนั่งอยู่
 
เขาหันกลับมาที่โต๊ะ เสียงรอบข้างหายไป ลูกตากลอกสลับระหว่างหัวของเธอซึ่งใบหน้าแปะติดอยู่กับแขนและโต๊ะ กับเค้กส้มที่วางตรงหน้าพร้อมส้อมหนึ่งอัน
 
เสียงของเธอที่เล็ดลอดออกมายังคงไม่หยุด เขาหยิบส้อมขึ้นมาทำท่าลังเลว่าจะกินดีหรือไม่กินดีอยู่นาน
 
"กินมั้ย ?" เขาพูดขึ้นในที่สุด สายตามองปลายส้อมที่เขาถือแกว่งไปมาเล่น
 
เธอเงยหน้าขึ้นมาพอให้เห็นตาสองข้างที่ยังดูบวมๆ
 
"เค้กส้ม....แกกินด้วยเหรอ ?"
 
"อืม" ขณะนี้เขาหยุดแกว่งแล้วหันไปหาใบหน้าที่เพิ่งออกจากความมืดมา เขายื่นด้ามส้อมให้ "กินมั้ย ?"
 
"อืมม..." เธอรับส้อมไปและเริ่มลงมือกินเค้กส้มจานนั้น เขาเอนไปพิงพนักเก้าอี้ เฝ้าดูเธอค่อยๆ บรรจงกินเค้กชิ้นนั้น....กินไปก็ยังได้ยินและเห็นเสียงสะอื้นอยู่ แม้น้ำตาจะดูแห้งไปบ้างแล้วก็ตาม
 
เขาหันไปมองรอบๆ อีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเขายังคงเต็มไปด้วยคนจำนวนมากซึ่งเขาไม่รู้จัก และคงไม่รู้จัก เสียงพื้นหลังยังดังเท่าเดิม...หรืออาจไม่เท่า ใครจะรู้
 
เสียงรอบข้างหายไปอีกครั้งเมื่อเธอเรียกชื่อเขา เขาหันหน้าไปรับ
 
เธอเริ่มต้นเรื่องเล่าที่ดำเนินข้ามๆ แต่เล่าอย่างช้าๆ ติดขัดด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาอีกครั้ง
 
เขานั่งเฉยๆ ศอกสองข้างวางบนโต๊ะ ดวงตาเป็นประกายแห่งสมาธิ สีหน้านิ่งไม่เปลี่ยนแปลง...ตั้งแต่ต้นจนจบ
 
เธอใช้เวลากว่ายี่สิบนาทีในการดำเนินเรื่องเศร้าของเธอจนถึงตอนสุดท้าย....ซึ่งเกิดก่อนหน้ามาที่นี่ได้ไม่นาน
 
"...จบ"
 
"อืม"
 
แล้วเธอก็ลงไปฟุบกับโต๊ะ พร้อมเสียงสะอื้น ต่างกับก่อนหน้านี้เพียงบนโต๊ะมีจานเค้กส้มที่เหลือเป็นเศษๆ บนจานกับส้อมที่ใช้แล้ว เขายังนั่งเหมือนเดิม สีหน้าเดิม และเธอก็ฟุบท่าเดิม
 
เขาทำเพียงนั่งมอง สลับระหว่างเธอ และบรรยากาศอื้ออึงรอบข้าง
 
ราวสิบนาทีผ่านไป เธอเงยหน้าขึ้นมา แล้วหยิบกระเป๋าลุกขึ้นยืน เก็บเก้าอี้ เขาเงยหน้ามอง
 
"ขอบคุณนะ" เธอพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่ตาบวมแก้มแดง
 
"อืม"
 
เธอเดินออกจากร้านไป....

Comment

Comment:

Tweet

แค่คนที่รับฟัง...

#1 By i.van-allen on 2012-06-09 13:10