เดินสวนทาง

posted on 10 Dec 2011 23:21 by z01520 in Featherliless

มิถุนายน

เวลาเย็นในวันเปิดเทอมฟ้าใส แสงแดดอันอบอุ่นให้เฉดสีอมเหลืองเล็กๆ แก่ทิวทัศน์กลางเมืองทั่วบริเวณ ตึกรามบ้านช่องวางเรียงสูงตระหง่านสองข้างถนน รถยนต์รถเมล์รถตู้ และอื่นๆ แล่นเร็วบ้างช้าบ้างขวักไขว่ ทางเท้าแคบๆ สองข้างทางปูด้วยอิฐสีแดง แหว่งเป็นรูตรงนี้นิดตรงนั้นหน่อยเพราะถูกใช้อย่างไม่พึงประสงค์ ตรงกลางมีเส้นชอล์กสีขาวขีดแบ่งครึ่งทางเท้าไว้ ร่องรอยยังใหม่อยู่มากเหมือนจะเพิ่มขีดเสร็จในวันนั้นเลย เด็กสาวลินกำลังเดินกลับบ้านท่ามกลางผู้คนจำนวนไม่มากนัก

ลินเดินอยู่ทางขวาของเส้นชอล์ก ด้านหน้ามีชายวัยฉกรรจ์สามคนท่าทางจะไม่รู้จักกันกำลังเดินไม่ช้าไม่เร็ว ลินจึงควบคุมฝีเท้าให้เท่าเพื่อรักษาระยะห่าง คนหลากวัยเดินสวนกับลินในช่องทางซ้ายของเส้นชอล์กตลอดทางเดินกลับบ้าน เธอเดินเลี้ยวเข้าซอยบ้านและเข้าบ้านของเธอไปในที่สุด

 

กรกฎาคม

เวลาเย็นในวันช่วงสอบกลางภาค แสงแดดอุ่นไม่เท่าเดือนที่แล้ว อากาศเอนไปทางอบอ้าวเรียกเหงื่อ ฝนดูคล้ายจะตกในไม่เกินสองชั่วโมง รถยนต์รถเมล์รถตู้และยานยนต์อื่นๆ ที่น่าจะวิ่งบนท้องถนนยังคงวิ่งด้วยปริมาณเท่าเดิม ไป มา เร็วบ้าง ช้าบ้าง แต่สร้างมลพิษทางอากาศเหมือนกัน บ้านหลังเล็กบางหลังกำลังถูกรื้อ

ลินเดินอยู่ทางขวาของเส้นชอล์กเส้นเดิม ซึ่งดูจะจางไปจากเดือนที่แล้วอยู่บ้างแต่ยังมีให้เห็นอยู่ ด้านหน้าลินเป็นชายวัยฉกรรจ์หนึ่งคนและสาวนักศึกษามหาวิทยาลัยหนึ่งคน ดูท่าจะไม่รู้จักกัน ผู้คนมากมายเดินสวนเธอมาจากทางซ้ายหอบกลิ่นเหงื่อของแต่ละคนมาพร้อมกันนั้นด้วย เธอเดินเร็วกว่าปกติเลี้ยวเข้าซอยบ้านและเข้าบ้านของเธอไปในที่สุดอีกวันหนึ่ง

 

สิงหาคม

เวลาเย็นในวันเปิดเทอม ฝนตกเบาถึงปานกลาง รถราสารพัดสารพันติดอยู่กลางถนน ไฟหน้าไฟท้ายรถส่องแสงเหลืองแดงกระทบไอควันเป็นลำแสงให้เห็น พื้นที่ที่เคยมีบ้านหลังเล็กตั้งอยู่บัดนี้มีโครงสร้างตึกขนาดสูงใหญ่แต่ไม่มีเสียงก่อสร้างตึงตังด้วยว่าฝนกำลังตก มองขึ้นไปเห็นคนงานก่อสร้างกำลังเก็บอุปกรณ์ เส้นชอล์กบนทางเท้าจางหายไปมาก

ลินเดินกางร่มของเธอกลับบ้านตามลำพัง เธอยังคงเดินอยู่ทางขวาของเส้นชอล์กที่หายไป เธอมองเห็นชายวัยทำงานเดินกางร่มคันใหญ่ของเขาอยู่ด้านหน้าเธอไม่กี่ก้าว ชายหญิงใส่เสื้อกันฝนก้มหน้ามองพื้นเดินสวนมาเป็นระยะทำให้เธอต้องหลบทางเป็นระยะเช่นกัน เธอเดินเลี้ยวเข้าซอยบ้านและเข้าบ้านของเธอไปด้วยรองเท้าและขาที่เปียกเล็กน้อย

 

กันยายน

เวลาเย็นในวันเปิดเทอมฟ้าใส เวลาสอบปลายภาคของนักเรียนทั้งหลายใกล้เข้ามา วันนี้ฝนไม่ตกแม้ยังไม่พ้นหน้าฝน ยานยนต์บนท้องถนนยังวิ่งขวักไขว่ตามสัญญาณไฟจราจร เขียว แดง โครงตึกสูงเมื่อเดือนที่แล้วหายไป อาคารสำนักงานสิบเก้าชั้นยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดีหลังใหม่ผุดขึ้นมาแทนที่ เส้นชอล์กบนทางเท้าจางลงไปอีก

ลินเดินอย่างช้าๆ ทำจิตให้สงบเพราะช่วงใกล้สอบทำให้เครียดขึ้นมาบ้าง ยังอยู่ทางขวาของเส้นกั้นกลางทางเท้าเล็กน้อย ไม่มีใครเดินอยู่ข้างหน้าเธอแม้คนเดียว แต่มีคนเป็นจำนวนไม่น้อยกำลังเดินสวนมา ดูท่าทีแล้วคงเป็นกลุ่มเพื่อนกลุ่มใหญ่ เมื่อเดินมาพบกันลินจึงต้องหยุดและหันหลังชิดกำแพงเพื่อหลบคนกลุ่มนั้น คนกลุ่มนั้นเดินห่างออกไปทางด้านหลัง ลินเดินเลี้ยวเข้าซอยและเข้าบ้านของเธออย่างช้าๆ

 

ตุลาคม

เวลาเย็นในวันปิดเทอม คนวัยทำงานไม่มีปิดเทอม ช่วงเย็นยังคงเป็นวันเลิกงาน ลินไม่ได้ออกไปโรงเรียน จึงไม่ได้เดินกลับจากโรงเรียนในเวลาเย็น ผู้คนยังคงเดินตามปกติ มีคนเดินไป มีคนเดินมา.... ปกติ ?

 

พฤศจิกายน(หรือพฤศจิกาคมตามแบบมีคนพูด หุๆ)

เปิดเทอมภาคเรียนใหม่ เวลาเย็นในอากาศอุ่นๆ ลมเย็นๆ พัดมาเป็นระยะๆ ตึกรามบ้านช่องยังคงสะท้อนแสงอาทิตย์สีทองยิ่งกว่าสองสามเดือนที่แล้ว อาคารสำนักงานสิบเก้าชั้นที่เสร็จสมบูรณ์แล้วมีคนเดินออกมาไม่น้อย บนถนนเส้นเดิมยังคงหนาแน่นไปด้วยยานยนต์มากล้อสารพัดแบบแล่นกันขวักไขว่ไปมาตามสัญญาณไฟเขียว-แดง สิ้นสุดฤดูฝนไปแล้วเส้นชอล์กที่ขีดเขียนไว้เป็นแนวยาวกลางทางเดินถูกน้ำพัดพาหายไปสิ้น

ลินยังคงเดินชิดทางขวาของทางเท้าในขณะเดินกลับบ้าน ผู้คนทั้งที่ออกมาจากสำนักงานใหม่สิบเก้าชั้นและที่มาจากที่อื่นๆ ต่างเดินสวนทางลินมา เด็กสาวตัวเล็กอย่างเธอต้องเดินหลบในท่ามกลางผู้ใหญ่จำนวนมากที่แทบจะไม่เห็นเธอในสายตา ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็มาถึงปากซอย เธอเดินเลี้ยวเข้าซอยและเดินเข้าบ้านไปอย่างเหนื่อยล้า

 

ธันวาคม

เดือนสุดท้ายของปี มีคนนำหลอดไฟเกี่ยวกันเป็นสายยาวตคิดตามข้างทางเต็มไปหมด ลินเดินกลับบ้านจากโรงเรียนอย่างเคย ลมหนาวยังคงพัดพาความเย็นให้ได้สดชื่นพร้อมกับแสงแดดเวลาเย็นอยู่บ้าง

 

"อ้าวหนู เดินทางนี้ได้เหรอ มันทางวันเวย์นะ" ชายวัยทำงานไม่คุ้นหน้าคุ้นตาท่าทางใจดีก้มลงมาทักลินด้วยน้ำเสียงที่นุ่ม

"เอ่อ จริงเหรอคะ" ลินถามด้วยความงง

"จริงซี่ เห็นไหมมีแต่คนเดินไปทางนั้น ลองถามน้องคนนี้ดูก็ได้" เขาพูดพลางหันไปทักหญิงสาวอีกคนหนึ่งซึ่งเดินออกมาจากอาคารสำนักงานสิบเก้าชั้น "น้องๆ ทางเท้านี่เดินวันเวย์ใช่ไหม ?"

"ใช่ค่ะ ดิฉันเห็นมันวันเวย์มาตั้งแต่ฉันเริ่มย้ายเข้ามาทำงานแล้วค่ะ" หญิงสาวตอบแล้วเดินจากไป

"แต่หนูเดินกลับบ้านไปทางนั้นมาเป็นเดือนๆ แล้วนะคะ ไม่เคยเห็นป้ายติดไว้ว่าวันเวย์เลย" ลินตอบกลับไปด้วยความยังไม่เชื่อ

"อืม" เขาหยุดชั่วครู่ "ไม่รู้สินะแต่ไม่มีใครเขาเดินทางเดียวกับหนูแล้วล่ะ คงมีป้ายที่ไหนสักแห่งกระมัง เดินอ้อมหน่อยก็แล้วกันเนอะ"

"อ่อ ค่ะ" ลินจำใจกลับหลังหันแล้วเดินอ้อมไปอีกทางซึ่งไกลกว่ามากเพื่อเข้าซอยบ้าน

 

 

 

"มันไม่ใช่วันเวย์ซักหน่อย"


Comment

Comment:

Tweet